Small things I miss about China

Having been in the Netherlands for a month now, there are many things I am already used to again. I also miss some big things quite a lot. Of course there is the food and snacks (#bubbleteaforlife), the subway convenience, and digital payments.

Living in a metropolis made me realize I actually am the city girl I pretend to be. Not that I am actually living fully in the middle of nowhere, but getting pretty close. So this is a list of small things I miss a lot and that you should enjoy if you are in China.

  1. Singing on the top of my lungs (even in heavily polluted weather) while biking and listening to my favorite songs.
  2. Shouting loudly in Dutch while biking because nobody understands.
  3. Hearing random shouting in my complex because the walls are paper-thin.
  4. Scanning QR codes.
  5. Everything being open 7 days a week.
  6. An excuse to not google something because I need to use a VPN.
  7. Less focus on food culture.
  8. Standard refills of hot water.
  9. More people on the streets.
  10. People being awake very early.
  11. Confusing people anymore with my local-foreigner status.
  12. Being loud (but not really for Chinese standards).
  13. People understanding the emotions of “AIYOOO” and “WASAI”
  14. Biking and walking around very randomly, regardless of traffic, traffic signs or traffic lights.

It is most certainly not going to end here, but I guess the good thing about returning is that I do appreciate stuff I have here a bit more. Especially with the current situation of course, I am very grateful and happy to be where I am in now.

At the same time, I will be more than happy to return to China (semi-)regularly and surely going to miss even more than the small things mentioned above. That is the thing about going places, you learn to appreciate and discover what you will miss. My journey has only just started.

I feel pretty

It is actually quite funny how I am basically called out either as ‘hey beauty’ or ‘hey auntie’ on the Chinese streets here.

In the Netherlands, we normally know that we are real adults once strangers start ‘Miss’ing’ you. “Dear Miss, you forgot this.” “Excuse me Miss, do you know the way?” “Miss, can I help you with something?”

Here in China, I had sort of the same feeling when I somewhat transcended seamlessly from ‘sister’ to ‘auntie’. A change that I am still not too happy about. On the other end of the spectrum, there’s the ‘hey beauty’ (or ‘hey hunk’ for all those handsome boys out there) that I get called multiple times a day whenever I step a foot outside of my office. This might also tell you something about the office I work at and about my looks, but let us not go there for now.

Of course nobody on the streets means the description literally. It has gone so far that I do not think these terms are used to actually describe a beautiful girl or handsome boy anymore. Having kids and parents call me auntie, actually irritates me in 2 ways.

First, it of course makes me feel older. I already experienced this when my nieces and nephews got kids, most of them being around 5-7 years older than I, and realizing I was suddenly an aunt.

Second, I associate it with a certain familiarity or warmth that I do not possess. I think most aunties in stories are warm and forgiving. They are the surrogate mothers where kids can get candy and have fun and play. I do not have such feelings for random kids. At all.

At the same time, I am wondering where exactly the limit is when I will only get called auntie. Or perhaps there is a specific name they use for gorgeous 50+ year olds that I only know once I enter that club? One more thing to look forward to as  I get older.stock-rose-1525145_1920.jpg

Quiet, please!

So, I already mentioned China is not the most quiet place ever. Another train trip, which are the best way to submerge yourself in a full Chinese experience for several hours, confirmed this again in another way.

I have talked in lengths already about being single in China and some expectations in general that we as societies seem to have about relationships. Moving past that, you obviously see many differences in child-rearing and education between countries.

Something that amazes me all the time when I see Chinese kids, is in how much they are allowed to do and actually encouraged to do. I have seen kids do things which actively inconvenience their parents, running around the table or stomping on the table for example, and them just somehow being totally cool about it.

Now in the good sense that I am a stranger and generally would have no wish in meddling with other’s affairs, I of course keep my mouth shut. However, in a closed-off space like a train, these kids are bound to also influence your personal experience.

Ignoring children crying, which though very annoying is also somewhat inevitable and impredictable, there is something that is sort of actively encouraged. And that is TALKING VERY LOUD.

Now that I think about it, I also experienced this in a Dutch train once before. In both cases, it was almost the same situation. A grandmother and a kid (boy) of about 5 years old (not accurate). The boy talking very excitedly like “I AM GOING TO SHOOT YOU BECAUSE I AM A COWBOY AND VERY COOL.” And the grandmother replying something like “YES YOU ARE MY YOU ARE SUCH A HANDSOME COWBOY!”

In the Chinese situation, there was also a grandfather who quickly cleared the premises, as did I. It could of course be that the grandmother is hard of hearing and needs to talk very loudly to the kid. And they are both immune to social cues. So now everyone else is also going to talk very loudly and no-one can hear each other anymore.

Well, if you think I am talking too loudly, then you know it is all the kids’ faults.

Nothing to be done pt. 4

“When are you coming around?” Something I am not saying to anyone I would like to actually come, but my (un)trusty repairmen of course.

“Do you know if your neighbors are home?” Surely one of the most logical responses to that question ever. Sidenote, no I do not know if they are home.

So after a few messages on WeChat, setting a date and then not coming, setting a new date and still not coming, setting a final date and somehow showing up it was fixed.

What was funny though, is that my contact person of the housing agency sent a picture of the fixed and newly connected pipe. with a heap of mud around it. “It is done!” The accompanied text said. I was a bit confused and certainly not happy why there should be a heap of mud around the pipe for my washing machine. If there would ever be a heap of mud somewhere in my house, I would certainly not want it to be next to my washing machine.

“That heap of mud needs to go.” I said curtly. “There is not enough room to cover it up, it will be fine.” That is the favorite answer of course besides, “Nothing to be done” (see the title of this series).

I was certainly not going to let all our efforts lead up to me having mud piled around in my house. In the end, I understood it was cement and I made them understand it should at least be flattened out. As a bonus, they did add a tile on top of it. It made me feel very happy to have this extra service, even though I had to ask for it at least 5 times.

2 weeks have passed now without any middle-aged unhappy men, young and useless repairmen or wringing housing agency employees knocking on my door or reaching out to me. I have been using my washing machine without any problems. Life is good again.

Winkel je weg

De zomer is net begonnen, dus natuurlijk is de zomermode alweer in de uitverkoop! Hoewel ik ondertussen genoeg horrorverhalen over kleren en de kledingindustrie heb gelezen en gezien, is een ‘sale’ bordje toch vrij onweerstaanbaar. Bovendien breekt me het zweet gelijk uit als ik zie wat voor truien en broeken in de winkels hangen met 35 graden buiten.

Maar kleding is allang niet meer iets dat men fysiek doet. Een tijdje geleden liep ik met een vriendin een winkelcentrum in. Bij het juwelierszaakje werd eerst druk onderhandeld over alle prijzen, die helaas toch erg vast bleken te staan. Terwijl allerlei sieraden gerangschikt werden naar geschiktheid, nam mijn vriendin ook stiekem wat foto’s van de producten. Meekijkend over haar schouder zag ik dat gelijk een vergelijking werd gemaakt met andere oorbellen die online verkrijgbaar waren en er ongeveer hetzelfde uitzagen. Niet genoeg echter, dus er werd alsnog in persoon een slag geslagen.

Nu heb ik zelf een vrij grote afkeer van online kleren kopen. Nadat ik een jaar of 5 geleden in een onbestemd moment iets van 5 kledingstukken bij H&M online bestelde en ze na aankomst allemaal niet bleken te passen, had ik gelijk mijn buik vol van online kleren kopen. Bovendien heb ik de goede gewoonte lang te twijfelen over kledingstukken, liefst meerdere malen per dag (of indien mogelijk per week) binnen te gaan en dan nogmaals 20 minuten diep na te denken alvorens het toch niet te kopen.

Hoewel in China alles online verkrijgbaar is, maakt dit de verleiding niet groter. Uiteraard zijn er ook plekken waar de grote merken hun kleding verkopen, maar het komt nog steeds inefficiënt op mij over om eerst iets te bestellen, dan het te passen en vervolgens mogelijk weer terug te sturen. Daar komt uiteraard bij dat voor de echte bodemprijzen, er een extra, onvermijdelijk verrassingselement bij komt kijken. Want hoe je truitje, rokje of jurkje er echt uitziet, weet je pas als het uit de verpakking komt.

Dus het hangt er uiteindelijk maar net vanaf waar jij winkelplezier aan beleeft. Koop je liever de kleding die je ziet en goed past in de winkel, of bestel je liever een verrassingspakket wat na een thuismodeshow waarschijnlijk grotendeels teruggaat? Of als je op zoek bent naar een bepaalde stijl, dan kun je hier wat inspiratie opdoen!

Good looks never go out of style

It is no surprise that both the Netherlands and China have very different opinions on what constitutes good clothing and nice style. You could almost say they are polar opposites, with the Chinese often adhering to more is more and the Dutch to less is more.

But that is of course not the complete picture. Let me paint a short overview of the female looks that can be seen in both countries on the streets:

Standard attire:

Denim Dutchies – The Dutch are not necessarily very pessimistic, but they do seem very blue. Denim, especially skinny jeans, are our informal national attire. It is amazing how there is a basic outfit that everyone wears, from teenager to women in their forties. Pick a random top (often in a subdued color), throw on a pair of skinny jeans and a pair of ankle boots and you are now dressed the same as 85 % of the Dutch female population.

Colorful Chinese – Not to be outdone, the Chinese often also have a basic outfit that everyone wears. It is basically called everything goes. Pair that t-shirt with bad English on a ripped pair of jeans, match it with lacquered shoes with pompons and a hat with ears. And it is funny that even though everyone is wearing very different combinations, it somehow looks similar because it is such an eccentric combination of clothes.

Relaxed attire:

Tricot tricks – Soft, stretchy and with every print imaginable. Tricot is something probably every Dutch woman has hanging in her house. Often with a funky print to give it that hip edge. Oftentimes tricot is very popular for wrap dresses, chique and comfy at the same time. Or so we like to believe.

Sleepwalking – Your pajamas. Or those house suits. Both are fine pieces of outerwear for your average Chinese. Whether you are going for grocery shopping, picking up your kids or going to the theater. Why would you trade in any of your comfort and not match your top and bottom?

Trendy attire:

Basically basic – Most Dutch are more interested in wearability and quality than following the latest trends. Sure, they might take a daring outing to fashionland once in a while and return with a tiger sweater or breathtakingly ugly sneakers. But hey, at least you can wear those and they are somewhat practical.

Impractically Instagram-ready – Korea and Japan dictate many of the fashion trends in China. This means that a lot is copied and a lot is combined differently than originally, since it is available so quickly. It also means that brands take much more risks when putting clothes in stores. I have seen sweaters accessorized with things that resemble cheerleader pompons. The Chinese understand that fashion and practicality are two different things.

This is sick!

Actually, in Dutch we can also use the word ‘sick’ as a positive adverb. Once you are sick, it feels quite illogical to use it in that sense.

For me, being sick abroad is almost my second nature. I must have seen almost as many doctors and hospitals in my country as I have abroad. I must emphasize that in the Netherlands, going to the doctor or hospital is taken up as a more drastic measure. if you have a cold, the flu, or are just not feeling well, we might go to the GP but normally we just suck it up and huddle up in a blanket. As a consequence, most of our conversations about feeling sick are relatively low-profile. ‘I am not feeling very well.’ ‘Something’s been in the air lately so I think I caught that too.’ ‘My whole body feels listless, I need a good rest.’

In China, that is quite different. On the one hand, the chances of having food poisoning and/or diarrhea are much larger here. Therefore, you might just hear somebody say very casually: ‘That hotpot did not go well, I had diarrhea for 3 days.’ The dutch, not the most prudish but still, would feel a bit uncomfortable directly stating that in a casual conversation. The same goes for constipation.

Another difference, is the amount of medicine. I now happen to have a cough and a cold which has already kept me in the cough-sneeze-breathe state for almost a week. Almost all Chinese will ask me if I have taken any medicine, and if so Chinese or Western medicine. In the Netherlands, we almost tend to pride ourselves on our ‘toughness’ and ability to bear sicknesses without any medicines.

I do have a feeling in China apothecaries and/or doctors still receive commission over medicines. I recently was in the hospital for someone else who had a hole in his head and he received four different medicines for the next 4 or 5 days. It seemed like a bit of overkill. I had the same when I had ‘a simple’ pharyngitis and also received about 5 different medicines.

However, sticking to my Dutch roots and trying to survive on as less medicines as possible is also quite a challenge. But who does not like a challenge?

Dagboek van Moek: 19/20/21 mei

19 mei: WAAR BEN IK??? Ik ruik hier allemaal rare beesten en onbekende geluiden. Vanuit het raam wat in deze kamer is kan ik mens wel zien. Er staan allemaal vreemde dingen in deze kamer. En van die geuren gaat mijn haar gelijk overeind staan brrr…

Een klik en de deur gaat open. Het is mens maar, maar wie neemt ze mee? Een onbekende zwarte kat die totaal geen herkenning bij mij oproept. Bovendien ruikt ze helemaal niet als kat, maar als hond. En het eet van mijn voer! En poept in mijn bak! Een beetje geblaas houdt het tenminste op afstand. Hier zit een luchtje aan…

20 mei: Mens ruikt iedere keer weer raar en anders als ik haar zie. Hoe moet ik haar dan herkennen? Langzaam kom ik een beetje mijn kamer uit, maar het is nog steeds sluipen over de grond en terug sprinten voordat een grote boze hond mij kan opslokken. Gelukkig zijn er in deze kamers geen spullen waar ik niet op mag of niet mee mag spelen van mens.

Als ik naar beneden kijk zie ik daar ook vreemde vormen bewegen. Zolang het vrij rustig en stil is, kan ik ongehoord naar beneden sluipen. Maar die engerds beneden zijn haast net zo groot als ik in het geheel ben. Ze kennen vast hun eigen krachten niet. En ik kwam ook nog een andere katachtige tegen op de gang laatst. Die rook ook niet normaal, dus heb ik ook even direct duidelijk gemaakt. Hij loopt echter zonder problemen zo naar beneden, dus dat heeft hij wel voor op mij.

21 mei: Toen mens net thuiskwam dook ze weer een andere kamer in. Een witte en gladde kamer waaruit ineens een keihard geluid kwam. Het bleek water te zijn, dat in een grote kom ging waar mens toen hij vol zat gewoon in ging liggen. Geheel vrijwillig. En haar ogen sloot. Waarom? Ik zou het niet weten.

Dus toen ze er toch wel een tijdje langer in bleef liggen ging ik eens polshoogte nemen. Met mijn achterpoten tegen de rand en mijn voorpoten op de rand kon ik precies met mijn oogjes haar zien. En ik zette grote ogen op. Mens moest lachen, dus ik liet haar dan maar met rust. Als ze zelfs naakt en geheel ondergedompeld in water blij kan zijn, heeft ze duidelijk andere dingen die haar blij maken dan ik.

Li’s Lievelingswoorden: Even kijken

Kijken doe je met je ogen. Althans, dat kreeg ik altijd te horen toen ik klein was. Niet dat ik ernaar luisterde natuurlijk. Ook op latere leeftijd ging ik nog vaak tegen mijn opvoeding in. Sommige vrienden werden gek van mijn rondneuzen tussen spullen waarbij alles aangeraakt en bevraagd werd.

Nu ik in China zit, heb ik ook meer dan genoeg te kijken. En ja, de Chinezen doen dat ook een stuk meer met hun handen, het zit in de natuur! Iedereen leest hier boeken uit in de boekwinkel (ze gaan er echt voor zitten) en zelfs bordjes met ‘niet aanraken’ worden routineus genegeerd. Een droomland wat dat betreft voor mij. Komt bij dat ik me onlangs realiseerde dat het Chinese karakter voor kijken geïnterpreteerd kan worden als een hand en oog gecombineerd. Klopt vast niet helemaal, maar wel een leuk idee.

Als we echter nog wat verdergaan, is het helemaal niet zo dat je kijken per se fysiek hoeft te doen. En daarmee komen we bij deze uitspraak: “Even kijken”. Net zoals alle fijne stopwoorden zijn deze ook multifunctioneel. Volgt er een komma, drie puntjes, of een ander stopwoordje (“hoor”)?

Zo blijkt maar weer dat we ook niet noodzakelijk met onze ogen kijken. De helft van de tijd dat iemand iets vraagt (wat we gaan eten, weekendplannen, boeken die ik nu aan het lezen ben, wanneer ik voor het laatst heb opgeruimd) kan ik heel goed mijn antwoord beginnen met “even kijken” en gewoon in het niets staren. Of juist mijn oog of beide ogen sluiten om een blik in mijn hersenen te werpen waar toch de meeste kennis is die ik bezit.

Dus ja, kijken doe ik het liefste met mijn handen of mijn hersenen. Komt misschien ook doordat ik een bril draag, dat mijn ogen pas op de derde plaats komen.