Chinese instructions on staying safe and sound

A few weeks ago, our company had the ‘honor’ to receive a lecture from the local official organ about fire hazards and safety. My anarchistic side always resurfaces during these kinds of occasions. Nonetheless I happily complied to listen, if only to reach the necessary number of attendants.

My fire safety knowledge is limited to knowing you should not put oil out with water and a thick woolen blanket should provide some protection if wet enough. Encountering my neighbors burning something in the hallway during the Tombe Festival, I reckon their notion of safety is even lower.

So during these kinds of lectures, the beginning is always with big accidents that ideally happened in your own neighborhood, relatively recently. Of course that’s awful, but the human mind is a funny thing. I’d say the main thought that remains in our heads after watching or hearing these things is: “Well it will not happen to me though.”

And of course the lecture continued with showing very graphic depictions of burned bodies (slightly disrespectful to the victims I would add), for which I gladly let my glasses slide down so as not to see it. Most colleagues, especially those who have spouses, were on the edge of their chair. I can understand it of course, but let us face the hard truth: nothing is going to change.

Sure, the Chinese government reminds us constantly of everything, whenever they can. There is posters downstairs in my building depicting fires that happened recently and how to prevent it. Whenever you go watch a movie, there is a safety video on fire hazards played to ensure everyone is up to date.

It is the same as taking the plane and seeing those safety videos. Unless they make it fun, no one will pay attention. And incorporating that kind of fun in their messages is not something the Chinese government takes seriously.

Opvoeden doe je samen

Okee in Nederland hebben we een zorgmaatschappij. Dat betekent dat we voor elkaar zorgen en dat de overheid ook een duit in het zakje doet. Nederlanders in het buitenland met visumproblemen helpen, zorgen dat iedereen naar school kan of een toegankelijk gezondheidssysteem.

In China doet de overheid ook duiten in het zakje. Sterker nog, het zakje, de duiten en de hand die ze erin doet zijn ongetwijfeld allen eraan gelieerd. Economie, kunst of religie heeft allemaal een politieke component hier. Maar ook in het dagelijks leven kom je de overheid geregeld tegen. Spandoeken met motiverende teksten, borden met waarschuwingen of de minilegers aan bewakers, politie en soldaten die overal rondlopen.

En iedereen doet mee, beroemd of niet. Ik heb op dit moment geen televisie, maar toen ik nog wel eens tv keek, kwamen regelmatig opvoedkundige reclames voorbij. Een dame die kanker overleeft en er weer bovenop komt dankzij de blije, invoelende vrijwilligers. Kinderen die alleen maar grijze tekeningen maken van hun omgeving door alle vervuiling om hen heen. Maar alles wordt op magische wijze opgelost. Door gehoorzame burgers, vreedzaam beleid met dank aan de overheid.

Recentelijk zijn ze ook begonnen met het afspelen van korte clips in de bioscoop voor de film. Er worden sowieso zeilen bijgezet om iedereen in het gareel te krijgen als er belangrijke zaken aankomen. Partijcongressen, machtswisselingen of interne spanningen bijvoorbeeld. Kosten noch moeite worden gespaard om iedereen mee te krijgen. Internationale Chinese beroemdheden mogen de partijboodschap verkondigen, meneer Xi is ineens in de kleinste dorpjes te vinden en je VPN is ineens supertraag.

Op een licht anarchistische buitenlander zoals mezelf, werkt dit behoorlijk op de lachspieren. In Nederland werken de partijspotjes al voor geen ene moer. Politici die ineens bereikbaar lijken, samen naar een betere wereld toewerken. Natuurlijk moeten we dat doen en een beetje samenwerking met de overheid kan geen kwaad. Maar opvoeden, daar hebben mijn ouders al genoeg tijd aan besteed. Daar heb ik de overheid nou net niet voor nodig.